The μικροτσούτσουνος effect (μέρος δεύτερο)

Νέο αγοράκι τσαχπίνικο, τρία χρόνια μικρότερό μου, με είδε κάπου κάποτε και έπαθε έρωτα κεραυνοβόλο. Κοιμόταν και ξυπνούσε και η μόνη του σκέψη ήμουν εγώ. Τι που το ξέρω εγώ; Δεν διάβαζα την σκέψη του άλλου, διάβαζα, όμως, τα μηνύματα με τα οποία με βομβάρδιζε 24/7. Ξάδερφος φίλης μου, στην αρχή το πήρα για πλάκα –με την έγκρισή της, βεβαίως- στην συνέχεια είπα, «Why not?».

Όμορφος ήταν, καλό παιδί –εγγυημένα- ήταν, ενδιαφέρον τυπάκι επίσης ήταν. Why not, λοιπόν… Και έτσι άρχισα να ανταποκρίνομαι στο ερωτικό του κάλεσμα.

Μια βδομάδα τον άφηνα να με φλερτάρει, δίνοντάς του σημάδια «Go on!» και ξαφνικά ένα βράδυ, καθώς περπατούσαμε για ένα μπαράκι, κοντοστάθηκα, σταμάτησε και αυτός δίπλα μου, περίμενα να φύγει η υπόλοιπη παρέα αρκετά μπροστά –μην γίνω και ρεζίλι από την αντίδρασή «Ουουου τεκνατζού!» τους και του έσκασα ένα φιλί στα χείλη. Παίρνω όρκο ότι τα πόδια του έτρεμαν ωσάν το χρυσόψαρο έξω από την γυάλα. Ήταν πολύ χαριτωμένος. Πραγματικά πολύ.

Κολλήματα με τις ηλικίες δεν είχα ποτέ. Μέχρι τα 20-21, μάλιστα, την έβρισκα με το να «αποπλανώ» μικρότερους μου. Για σχέση μαζί τους ούτε λόγος (πέραν μίας φωτεινής τετράμηνης εξαίρεσης), αλλά για ένα πήδημα ή δυο τρία πηδήματα, η φάση του μπόμπιρα είχε πλάκα. Και αν ο μπόμπιρας τραβούσε καλό κουπί, τότε ήταν και καύλα.

Για να μην τα πολυλογώ, κάποια στιγμή φτάσαμε στο κρεβάτι μου. Πρωί ήτανε, θαρρώ,  πρωί και μέρα καλοκαιρινή.

Πριν προχωρήσω στο ψητό έχω να δηλώσω το εξής: Τα jean παραπλανούν. Είναι κάτι σαν τις παναρισμένες γαρίδες σε εστιατόρια αμερικάνικου τύπου: σου σερβίρουν κάτι τεράστιες γκουμούτσες και όταν τις κόψεις στην μέση συνειδητοποιείς ότι έχεις μπροστά σου γαριδούλες τόσο δα τυλιγμένες σε υπερμέγεθες κάλυμμα κουρκουτιού. Έτσι είναι και ο πούτσος μέσα σε σκληρό τζην ύφασμα. Βάλε και το σώβρακο, έρχεται το πράγμα και ψευτομεγαλώνει.

Και όταν βγαίνουν τα ρούχα… Ω τι συμφορά!

Έτσι και με τον πιτσιρικά. Στέκονταν μπροστά μου με τους κοιλιακούς του, το τατού του, το άτριχο στήθος του και με ένα ματζαφλαράκι τόσο δα μικρό ανάμεσα στα πόδια του. Δεν υπήρχε, σας λέω.

Μια ελπίδα φώτισε το μέσα μου . Ίσως να μην ήταν αυτό που έβλεπα το τελικό στάδιο. Ίσως ήταν κάτι σαν προστάδιο, κάτι σαν ενδιάμεση στύση. Στα ντεκαυλέ του σίγουρα δεν ήταν, αφού «ορθώνονταν», εμφανές σημάδι ότι ένα κούκου το είχε πάθει.

To στοματικό σεξ ήταν σαν να πίνω κάτι με καλαμάκι. Όχι καλαμάκι του φραπέ –για να είμαι και δίκαιη- μα καλαμάκι του freddocino που είναι δύο κλικ πιο χοντρό από το κανονικό. Ε, λοιπόν, δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από κάποιον που την έχει κοντή και λεπτή. Το κοντή και χοντρή σαν παριζάκι Υφαντής πάει και έρχεται… Αν και η πείρα μου μου έχει δείξει ότι σπάνια πετυχαίνεις τον ευκολοχώνευτο (και ευκολορούφηχτο) αυτόν συνδυασμό. Ο νόμος του Μέρφι απαιτεί να φας την παπάρα σε μέγεθος XS απ’ όλες τις απόψεις.

Βαριόμουν ήδη –για την ακρίβεια, αισθανόμουν πολύ πολύ άβολα- οπότε προχώρησα στο ψητό για να τελειώνω μια ώρα αρχύτερα. Ξάπλωσα προς τα πίσω, αυτός έπεσε αμήχανα πάνω μου και… μπήκε.

Δεν κατάλαβα τίποτα. Κάτσε να το γράψω κεφαλαία. ΤΙΠΟΤΑ. Ήμουν τόσο υγρή –μου συμβαίνει γενικά, δίχως λόγο και αιτία, όχι για να μην νομίζετε ότι με είχε καυλώσει το φιρφιρίκι- που αυτό γλιστρούσε μέσα μου, λες και ήταν το μικρό δαχτυλάκι γκόμενας.

Νομίζω ότι ήταν από τις λίγες φορές στην ζωή μου που σκεφτόμουν κάτι άλλο κατά την διάρκεια του σεξ. Σκέφτηκα το beach bar που θα την έβγαζα το σ/κ, το μαγιό που θα αγόραζα το απόγευμα και κάπου εκεί δεν πρόλαβα να σκεφτώ τίποτα άλλο, γιατί κάτι υγρό γέμισε την κοιλιά μου. Ναι. Και τα μικρά χύνουν. Φτύνουν στην ουσία. Το συγκεκριμένο έχυσε σε 3 λεπτά. Απορώ τι το εξίταρε τόσο που άντεξε τόσο λίγο. Σίγουρα επρόκειτο περί εγκεφαλικής καύλας.

Έμεινα κόκαλο λίγες ώρες μετά, όταν έλαβα sms «Συγγνώμη για το πρωί, δεν μου συμβαίνει συχνά… Την επόμενη φορά θα είναι καλύτερα J».

Καταρχήν δεν υπάρχει πιο ξενερουά από έναν άντρα που μου ζητάει συγγνώμη για την πρόωρη εκσπερμάτωσή του. «Συγγνώμη που έχυσα νωρίς!». Βλάκα. Και να μην με πείραζε που έχυσες σε χρόνο dt, μετά από μια τέτοια ατάκα σίγουρα θα με πειράξει. (Θα μιλήσουμε άλλη φορά για αυτό το κόμπλεξ των αντρών)

Έπειτα, ειλικρινά, πείτε μου… Αν είστε/ ήσαστε γυναίκα και ναυαγούσατε για πάντα σε ένα νησί με έναν άντρα, ποιον θα διαλέγατε; Ένα που χύνει σε 3 λεπτά ή έναν του οποίου το πουλί θα μπορούσε με μια περούκα να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική μεταφορά του παραμυθιού «Η Τοσοδούλα»; Θα μου πεις, τι να έκανε; Να ζητούσε συγγνώμη που την έχει μικρή; Όχι. Συγγνώμες δεν θέλω. Να αναλογιστεί την βαρύτητα των γεγονότων θέλω. Να έχει επίγνωση ότι το τόσο δα πουλί του, μπορεί να τον εκθέσει περισσότερο από τον πατ κιουτ χύσιμό του.

Κάτσε… Το ξανασκέφτηκα τώρα. Από την άλλη, την στιγμή που αυτός και πόσοι άλλοι, με αυτό το μικρό τσίου τσίου θα πορευτούν στην ζωή (μη αναστρέψιμο), μήπως, όντως, θα έπρεπε να δίνουν βαρύτητα στην εκσπερμάτωση (αναστρέψιμη); Γιατί εμ να ‘ναι μικρό, εμ και ανυπόμονο;  Χμμμ… Ναι. Δεν ξέρω τελικά.

Το θέμα είναι ότι το μικρό (με το μικρό) δεν το ξαναπλησίασα. Αυτό, φυσικά, έπαθε κολούμπρα τρίτου βαθμού. Του έλεγα κάτι για διαφορά ηλικίας/ νοοτροπίας/ ενδιαφερόντων, μα αυτός επέμενε. Απορώ πως κρατήθηκα και δεν του πέταξα την αλήθεια ωμή στα πόδια του μπροστά.

Για ένα πράγμα μετανιώνω. Που αποκάλυψα σε δυο φίλες μου, που τυχαίνει να είναι γνωστές του, την πάσα αλήθεια. Δεν το έκανα από κακία, αλλά, να, με είχαν πρήξει, «Πώς του φέρθηκες έτσι του παιδιού» και «Κρίμα είναι». Ε το είπα και εγώ. Άνθρωπος είμαι…

Και αυτές ξέρετε τι κάνουν; Κάθε φορά που βρίσκονται μαζί του κάπου και αυτός εξιστορεί το πώς πήδηξε δύο γκόμενες σε μια μέρα, γιατί δεν ήξερε ποια να διαλέξει, σηκώνονται επιτόπου, τρέχουν στην τουαλέτα και σκάνε στα γέλια πάνω από τον νιπτήρα.  Και όταν χασκογελώντας μου τα μεταφέρουν, εγώ αισθάνομαι θλίψη. Μια απέραντη θλίψη….

26 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI