Blackόμουτρο!

 

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι άνθρωπος που επηρεάζεται από φήμες ή από το τι κάνουν οι άλλοι. Και αυτό σας το λέω, για να μην νομίζετε ότι πήγα με μαύρο, για να διαπιστώσω ιδίοις όμασι αν once you go black, you never go back.

Κόλλημα με το μέγεθος του αντρικού μορίου δεν είχα ποτέ. Για να εξηγούμαι, το μικρό πουλί είναι πάντα μικρό. Ελαφρυντικά τύπου «Σημασία έχει πώς το χρησιμοποιείς» ή «Δεν μετράει η ποσότητα, αλλά η ποιότητα» δεν ισχύουν στην περίπτωσή μου. Το μικρό τσουτσούνι, όταν είναι τόσο μικρό που δεν είναι ικανό να κλείσει αεροστεγώς τις τρύπες μιας γυναίκας, όπως και να το χρησιμοποιήσεις είναι δώρον άδωρον. Όχι ότι πρέπει οι συγκεκριμένοι άντρες να αυτοκτονήσουν… Σίγουρα κάπως τα βολεύουν, ειδικά αν έχουν αυτοπεποίθηση. Γιατί αν είσαι άντρας με μικρό και σε πιάσουν τα κόμπλεξ, το μικρό σου θα γίνει αυτόματα ακόμα μικρότερο. Δεν σας κρύβω λοιπόν, ότι, ναι, ξενερώνω με τους μικρά έχοντες.

Το θέμα μας, βέβαια, δεν είναι το μικρό, αλλά το μεγάλο. Προσπαθώ να σας εξηγήσω, λοιπόν, ότι το θέμα του μεγάλου πουλιού είναι κάπως υπερεκτιμημένο. Σίγουρα σου προκαλεί ένα δέος στη θέα του, αλλά ως εκεί. Έχει και αυτό τα προβλήματά του. Διότι όσο μεγαλύτερο το μόριο, τόσο δυσκολότερη η αιμάτωσή του, συνεπώς και η συνεχής βαρβάτη στύση του. Για να μην τα πολυλογώ, γιατί έχω αρχίσει μέχρι και εμένα την ίδια να κουράζω, η άποψη μου στο θέμα του αντρικού οργάνου είναι: από 17 και πάνω, όλα καλοδεχούμενα. Την ίδια αίσθηση μου κάνουν τα 17 με τα 24. (Ας μην μπω και σε λεπτομέρειες, πάχους και κατασκευής, δεν θα τελειώνουμε ποτέ…)

Τέλος πάντων, με μαύρο πήγα, επειδή γούσταρα τον γκόμενο, όχι για ανακαλύψω τη μαύρη μαγεία. Ήταν δυνατόν να μην τον γουστάρω; Ψηλός, με το πιο εκπληκτικό σώμα που έχω δει, χιούμορ και «καλή καρδιά». Είναι γενικά και αυτή η μανία μου για multi culti καταστάσεις, είπα να του δοθώ. Για να είμαι και 100% ειλικρινής, πρέπει να σας πω, ότι στην αρχή κάπου κολλούσα. Δεν είχα ποτέ φαντασιωθεί ή λιγουρευτεί κάποιον μαύρο άντρα και δεν αισθανόμουν απολύτως σίγουρη αν γούσταρα να το πάω ένα βήμα παραπέρα.

Όταν όμως ζορίσεσαι, καλό είναι να ακολουθείς το ένστικτο και να πράττεις αυθόρμητα. Αυτό έκανα και κατέληξα μαζί του.

Ναι, ήταν τεράστιο. Υπερμεγέθες. Θεόρατο. Μόλις το πρωτοαντίκρυσα, μου κόπηκε η ανάσα. Προς στιγμήν τρόμαξα. «Αχ! Ο μετροπόντικας», αναφώνησα. Και εκεί που συλλογιζόμουν, πώς στο διάολο θα κατάφερνα να το κουμαντάρω, ήρθε αυτός να με βγάλει από τους δισταγμούς μου.«So, you think you can handle it?». Όχι, I think, mister, I can! Και του όρμηξα.

Η αλήθεια είναι ότι αν κάτι διακρίνει τους μαύρους άντρες, πέραν του μεγέθους τους, είναι η ικανότητά τους να χορεύουν στο κρεβάτι. Έχουν μέσα τους έμφυτο χάρισμα, να συνδυάζουν σκληρότητα και ρομαντισμό. Αλλάζουν τα φώτα της παρτενέρ τους, ταυτόχρονα όμως τη σέβονται και την εκθειάζουν. Επίσης, ιδρώνουν. Ιδρώνουν πολύ. Και εμένα μου αρέσουν οι άντρες που γίνονται μουσκίδι, όταν κάνουν σεξ.

Η καθημερινότητα μαζί του, ήταν σαν μια βόλτα σε παιδική χαρά. Με έκανε να γελάω και αυτό ήταν καλό. Μην σας πω, ότι αισθανόμουν και κομματάκι ερωτευμένη, από την πρώτη κιόλας φορά. Μάλλον, βέβαια, ήμουν απλά εντυπωσιασμένη.Γούσταρα πάντως τρελά που όπου πηγαίναμε, όλοι μας κοιτούσαν σαν ζόμπι που μασουλούν ανθρώπινο μεδούλι.Μου αρέσει να τσιτσιρίζω τα ταμπού και το ρατσισμό των χαζών. Και φροντίζω με ένα βλέμμα να τους κάνω σαφές, πού τους έχω γραμμένους.

«Πώς και ήρθες στην Ελλάδα;», τον ρώτησα την τέταρτη μέρα. Τις τρεις προηγούμενες, δεν είχαμε πολύ χρόνο για κουβέντες. Η σεξουαλική του όρεξη ήταν ακόρεστη. Για τη δικιά μου, νομίζω, ξέρετε μέχρι τώρα…

«Ήρθα να σπουδάσω. Ε, μετά ερωτεύτηκα μια κοπέλα, παντρεύτηκα και έμεινα εδώ»

«Παντρεμένος είσαι;!;!:!», η γνωστή μου φοβία.

«Όχι, έχουμε χωρίσει. Μετά από τρία χρόνια, δεν ήταν πια αυτή που είχα αγαπήσει»

Και άρχισε να μου λέει για τον δύσκολο έγγαμο βίο του, τα κόμπλεξ της πρώην συζύγου του, την πατρίδα του, την οικογένεια που άφησε εκεί και τις φοβίες του. Όλα τα συνόδευε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Ήταν και αυτή η υπέροχη προφορά κάθε φορά που μιλούσε ελληνικά… Με σκότωνε! Με την καλή έννοια.

Το μόνο που δεν μου αποκάλυψε ήταν η δουλειά του. Και εγώ, καλό χαϊβάνι, δεν μπήκα σε διαδικασία να ρωτήσω. Βασικά σκέφτηκα ότι εφόσον ήταν σπουδαγμένος και γενικά φαινόταν να έχει πολλά λεφτά, κάτι φοβερό και τρομερό θα έκανε.

Οι μέρες κυλούσαν με απίστευτο σεξ. Άρχισε να με εξιτάρει η εικόνα του σκούρου του δέρματος πάνω στο δικό μου, το σέξι άγχος που με έπιανε κάθε φορά, αν θα ήμουν πάλι τυχερή και θα κατάφερνα να φέρω εις πέρας τις υποχρεώσεις μου (δεν είναι τόσο εύκολο τελικά να κουμαντάρεις τόσα εκατοστά), η γλύκα στα χάδια και το βλέμμα του κάθε φορά που τελειώναμε…

Άρχισα και να συχνάζω σε μέρη τίγκα στους ομοχρώματούς του. Στην αρχή ήμουν σαν χαμένη. Μέσα στα σκοτάδια, απέφευγα μέχρι και τουαλέτα να πάω, από φόβο μήπως όταν βγω, δεν καταλάβω ποιος είναι ο δικός μου. Οιbrothers του- yo!- τον επαινούσαν συνεχώς για την επιλογή του και με έφτυναν, μην με βασκάνουν. Οι μαύροι άντρες έχουν ένα κάτι με τις ξανθές.

Σε κανένα μήνα, εκεί που τον συνήθισα, άρχισα να σκέφτομαι πράγματα που με τρόμαζαν. Εγώ που καμιά ιδιαίτερη καΐλα δεν είχα να γίνω μάνα, σκεφτόμουν ξαφνικά τον εαυτό μου, να σπρώχνει στην Αριστοτέλους καροτσάκι με ένα υπέροχο μαύρο μωρό με καταπράσινα μάτια (το θαύμα των γονιδίων) και γύρω μου όλοι να με βλέπουν και είτε να με φτύνουν από θαυμασμό, είτε από αηδία (με καυλώνουν και τα δύο).

Σκεφτόμουν ταξίδια στο Ζαΐρ και μεσημεριανά κολατσιά με τα μαύρα πεθερικά μου που θα με αγαπούσαν πολύ.Σκεφτόμουν και την Μπία, τη μάνα μου, που θα πάθαινε κολικό, εγκεφαλικό και καρδιακή προσβολή, μόλις της τον γνώριζα και ηδονιζόμουν ακόμα παραπάνω.

Σκεφτόμουν, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν και τελικά μόνο στην σκέψη έμεινα. Ξαφνικά μια μέρα, χάθηκε. Τι μηνύματα να στέλνω, τι να τηλεφωνώ. Απενεργοποιημένο το κινητό. Μέχρι και στο εξευτελιστικό επίπεδο ξέπεσα, να πιάνω τους φίλους του και να ρωτάω πού είναι. Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει. Εγώ βέβαια πίστευα ότι έκαναν ότι δεν ήξεραν, γιατί αυτός τους είχε δασκαλέψει να πράξουν έτσι. Με έλουζε κρύος ιδρώτας, στην σκέψη ότι με είχε παρατήσει. Πάλι καλά να λέτε που συγκρατήθηκα και δεν πήγα σπίτι του να χτυπάω κουδούνια.

Για μέρες τριγυρνούσα σαν την άδικη κατάρα. Είχα φάει τέτοια κόλλα, που ούτε να γκομενιάσω για να ξεχαστώ, δεν μπορούσα. Οι λευκοί ξαφνικά μου φαίνονταν ξενέρωτοι. Είχα αλλαξοπιστήσει. Μαλακίες, βέβαια… Το ίδιο θα πάθαινα και αν ένας λευκός μου έκανε το ίδιο. Γιατί την Αλίκη δεν την παρατάει ποτέ κανείς. ΚΑΝΕΙΣ.

Η λύτρωση ήρθε λίγες ημέρες αργότερα. Μου τηλεφώνησε ο κολλητός του και μου τα έκανε λιανά. Ο καλός μου, βλέπετε, μόλις πήρε διαζύγιο, έπαψε να δικαιούται παραμονή στη χώρα μας. Και αντί να κάθεται τουλάχιστον ήσυχος, μέχρι να βρει τρόπο να πάρει την πολυπόθητη παράταση, φρόντιζε να προκαλεί κατά τη διάρκεια των επαγγελματικών του καθηκόντων. Ντήλιες… Αν με καταλαβαίνετε. Όχι cd, όχι υπαλληλίκι, όχι κάτι άμεμπτο. Ναρκωτικά.

Έφαγε φυλάκα για κάποιους μήνες και μόλις εξέτισε την ποινή του, στάλθηκε σπιτάκι του. Προσπάθησε κάποια στιγμή να επικοινωνήσει μαζί μου, αλλά εννοείται ότι εγώ είχα πλέον προχωρήσει με τη ζωή μου και βρισκόμουν εκείνη την περίοδο στην αγκαλιά ενός μελαμψού -στα όρια του λευκού, πάντα- Έλληνα.

Τις προάλλες συνάντησα τυχαία τον κολλητό του στο δρόμο και μου είπε ότι ο δικός μου πραγματικά ήταν τότε τρελαμένος μαζί μου. Και είχε πονέσει πολύ με την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα. Να πω ότι δεν συγκινήθηκα; Ψέματα θα πω. Είχα νιώσει και εγώ το κατιτίς μου μαζί του. Όμως τα μόνα που μου απέμειναν από αυτή την ιστορία είναι τα εξής:

Όλα είναι στο μυαλό τελικά. Πλέον καμιά διαφορά δεν έχει το αν θα πηδηχτώ με μαύρο, άσπρο, κίτρινο ή πολύχρωμο (από ολόσωμο τατουάζ).

Στην Ελλάδα, δύσκολα βρίσκεις μαύρο άντρα που ζει μια ζωή φυσιολογική. Οι περισσότεροι από ανάγκη καταλήγουν εδώ.

Έκτοτε, μόνο μια φορά, στο Άμστερνταμ, πηδήχτηκα με μαύρο και να σας πω την αλήθεια, δεν μου φαίνεται πια τόσο μαγικό το να συνάψω δίχρωμη σχέση. Βέβαια, αν μου την έπεφτε ο Will Smith, ίσως και να το σκεφτόμουν. Will είναι αυτός…

 

1 σχόλιο

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI