Μέχρι τα 18 τραβούσα ένα ηλίθιο κόλλημα: ο εκάστοτε γκόμενός μου έπρεπε να περάσει από το τεστ της πατούσας, προκειμένου να συνεχίσει το οτιδήποτε μεταξύ μας. Και μόνο που το σκέφτομαι τώρα, γελάω, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Να τι γινόταν: μετά από την γνωριμία, το πρώτο φιλί και τα πρώτα γαμήσια, έπρεπε σώνει και καλά να κοιτάξω τις πατούσες του και να δω αν με εμπνέουν.
Δεν είχε να κάνει με το αν ήταν περιποιημένες. Είχε να κάνει με το αν με ενέπνεαν. Όχι σεξουαλικά. Γενικά. Σας λέω, μπορεί να ξενέρωνα τρελά και να διέλυα την σχέση μου, αν οι πατούσες του δεν μου έκαναν κλικ.
Μετά τα 18, αφού ωρίμασα κάπως και ερωτεύτηκα και για πρώτη φορά (τον Μόνιμο), το κόλλημα έγινε σοβαρότερο. Τέρμα η πατούσα, ζήτω η παράνοια. Με οποιονδήποτε και να τα έμπλεκα, ακόμα και αν ήμουν τρελά καψουρεμένη, ήταν βέβαιο ότι θα συνέβαινε το εξής: Την 20η ημέρα (18ημε 21η για την ακρίβεια), θα με έπιαναν οι τάσεις φυγής.
Οι λόγοι ποίκιλαν. Μπορεί την 20η ημέρα, να παρατηρούσα μία ελιά στον αριστερό λοβό του αυτιού του γκόμενού μου και να ξενέρωνα. Ή να μου πίεζε κατά λάθος λίγο παραπάνω το στήθος, ενώ κάναμε σεξ. Ή να μου έλεγε ότι σιχαίνεται τη σαλάτα σπανάκι. Ή να είχε διαφορετική άποψη από εμένα στο αν υπάρχει εξωγήινη ζωή. Ή να έβλεπα μια φωτογραφία του από το γυμνάσιο που ήταν σαν φλώρος της κακιάς ώρας. Ή να μην μου άρεσε το πορτοφόλι του. Ή να παρήγαγε παραπάνω σάλιο ενώ φιλιόμασταν και να αηδίαζα. Ή να γνώριζα την κολλητή του και αυτή να μασούσε τσίχλα σαν κατσίκα. Ή να μου έκανε μια γλυκερή ερωτική εξομολόγηση. Σημασία είχε ότι για ασήμαντη αιτία και αφορμή, εγώ ήθελα να φύγω. Ξαφνικά σταματούσα να βλέπω οποιοδήποτε μέλλον στη σχέση μου.
Όλο αυτό, σπάνια το χειριζόμουν, όπως έπρεπε, δηλαδή με ψυχραιμία. Δεν έκανα πίσω, ο κόσμος να χαλούσε. Το αντίθετο: γινόμουν απόμακρη, σπαστική και… εξαφανιζόμουν (γνωστό το κόλπο). Στέρησα έτσι από τον εαυτό μου την ευκαιρία να νταραβεριστεί με άτομα που ήταν μια χαρά. Στη συνέχεια, καταλάβαινα την μαλακία μου, αλλά παραήμουν περήφανη για να ρίξω τα μούτρα μου και να γυρίσω πίσω.
Μετά την εμφάνιση του Τέλειου στην ζωή μου (ο οποίος Τέλειος επίσης πέρασε από το τεστ των 20 ημερών, μόνο που πέρασε με άριστα), τα πράγματα σκούρυναν παραπάνω. Όποτε επιδίωκα να κάνω μια παράλληλη σχέση (πάντα με την συναίνεση του Τέλειου υποτίθεται), κάπου εκεί στην 20η ημέρα ξεκινούσαν οι συγκρίσεις. Ο Τέλειος με αγκαλιάζει καλύτερα. Ο Τέλειος με γαμάει καλύτερα. Ο Τέλειος μαγειρεύει καλύτερα. Είναι πιο χουβαρντάς. Είναι πιο έξυπνος. Είναι πιο ψαγμένος. Είναι ο άντρας της ζωής μου. Και να που τα παλικάρια για άλλη μια φορά έπεφταν στο γκρεμό, ως αρσενικές Σουλιωτοπούλες, με την διαφορά ότι αυτές το έκαναν οικειοθελώς.
Τα παραπάνω είναι μια τρανή απόδειξη του εγωισμού και της ανυπέρβλητης ψωνίλας που με διακρίνει ως άτομο. Μια ζωή πίστευα (και ίσως ακόμα πιστεύω) ότι δεν θα καταφέρω να βρω άτομο να μου ταιριάζει. Στην ουσία, μια ζωή διατυμπάνιζα ότι «Εγώ την μοίρα μου την ξέρω. Δεν θα τα τακιμιάσω ποτέ με κανέναν και θα μείνω μόνη μου, παρέα με τα ζώα μου και τους κολλητούς μου. Αλλά είμαι εντάξει με αυτό και δεν είμαι διατεθειμένη να υποχωρήσω για κανέναν γκόμενο». Ήλπιζα βέβαια (και ίσως ακόμα ελπίζω) ότι ο –παρά τα προαναφερθέντα- υπάρχον ρομαντισμός μου, κάποια στιγμή θα με δικαίωνε και θα έβρισκα έναν άντρα του οποίου οι πατούσες θα με ενέπνεαν και ο οποίος θα περνούσε με άριστα το τεστ των 20 ημερών.
Το λέω και το ξαναλέω. Γυρνάει ο τροχός, γαμάει και ο φτωχός. Οι κατάρες των πρώην μου (και πιο πολύ η κατάρα ενός που ποτέ δεν του κάθισα και ο οποίος μου είχε αφιερώσει ένα τραγούδι του Βαρδή που λέει «Θα μείνεις μόνη σου στο τέλος να το ξέρεις»…) έπιασαν τόπο και έφτασε η στιγμή που βρέθηκα εγώ στην θέση του ανθρώπου που πρέπει να αντιμετωπίσει την παράλογη κρίση του συντρόφου του. Και εκεί τα είδα όλα. Δεν ήξερα τι να κάνω, πώς να αντιδράσω. Αρχικά, με έπιασε το γαμώτο μου (κλασικά). «Δεν θα με γαμήσεις εσύ, πούστη!», είπα και όξω από την πόρτα. Μετά όμως το ξανα(καλο)σκέφτηκα. Είχα απέναντί μου έναν άντρα τύπου Αλίκη. Και το έβαζα στα πόδια. Κάτι που κατά βάθος σιχαίνεται η Αλίκη.
Πού θέλω να καταλήξω… Έρχεται ο καιρός που ακόμα και ο πιο ζαμανφουτίστας άνθρωπος του πλανήτη, πρέπει να ανοίξει τα μάτια του και να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα. Κανείς δεν θέλει να μείνει μόνος του. Κανείς. Ούτε καν εγώ, η Αλίκη Ο. Το τι έγινε με τον άντρα εκείνο, θα σας το πω κάποια άλλη στιγμή. Προς το παρόν επιτρέψτε μου να σας δώσω μερικές συμβουλές (πού να είχα και απωθημένο να γίνω δασκάλα ή ψυχολόγος):
Τι μου δίδαξε η ζωή (ατς!):
Μην συμβιβαστείτε ποτέ:
- Με κάποιον που δεν σας ταιριάζει σεξουαλικά
Πόσο, μα πόσο τσατίζομαι, όταν κάποιοι βάζουν το σεξ τελευταίο στην λίστα με τα προσόντα του παρτενέρ τους. Το σεξ είναι κομμάτι του χαρακτήρα μας. Όπως το άτομο που νταραβεριζόμαστε πρέπει να ταιριάζει στον χαρακτήρα μας, έτσι αρμονική πρέπει να είναι και η σεξουαλική χημεία. Να τον χέσω εγώ τον γκόμενο τον φραγκάτο και ιντελεκτουέλ, αν με πηδάει και εγώ κοιμάμαι.
2. Με κάποιον που σας γαμάει το είναι (με την κακή έννοια)
Είναι καυλουά από την μία, να γίνεσαι σκυλάκι κάποιου και να τον κυνηγάς, αλλά ακόμα και αυτό κάποια στιγμή φτάνει σε τέλμα. Δικαιολογίες του τύπου, «Κάποια στιγμή θα αλλάξει» και «Τον αγαπώ και αυτό φτάνει» δεν έσωσαν ποτέ κανέναν. Wake up and get a life.
3. Με τις απόψεις των φίλων σας/ της οικογένειάς σας/ του οποιοδήποτε
Το έχω ξαναπεί. Ναι, όλοι αυτοί θέλουν το καλό μας. Αλλά το ίδιο θέλουμε και εμείς. Κάντε μια συζήτηση με τον εαυτό σας. Δείτε τι στο διάολο θέλετε εσείς. Τι ΑΛΗΘΙΝΑ θέλετε. Και μετά κάντε το.
4. Με τον μάγκα, τον εγωισμό σας,και το συναίσθημα της ακόρεστης επιθυμίας για συλλογή παραπάνω εμπειριών
Το αν θα γαμήσεις 10 ή 1000, δεν λέει και τίποτα. Ξέρετε γιατί; Κάποια στιγμή θα γαμήσεις ένα που καλύτερο δεν θα υπάρχει. Άντε να δοκιμάσεις άλλα 5, ίσα ίσα για να το επιβεβαιώσεις. Τα άλλα 80, γιατί τα θέλεις; Για να πείσεις για άλλη μια φορά τον εαυτό σου ότι είσαι και γαμώ; Δεν το ξέρεις από μόνος σου; (αυτό στον εαυτό μου το λέω, πάνω από όλα). Βέβαια, αν αυτό που καλύτερο δεν υπάρχει, σου την κάνει, ε τότε τι να πω… Γάμα και άλλα. Ίσως υπάρχουν δύο που καλύτερα δεν υπάρχουν. Ίσως και τρία; Και τέσσερα; Χαχαχαχα!
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
