Άρχισα να ξεκόβω, βρίσκοντας όσο το δυνατόν πιο πειστικές δικαιολογίες. Ο Λ. δεν ήταν από τους γκόμενους που μπορούσες να πουλήσεις τρελίτσα και να κάνεις τσαλιμάκια. Σε κάποια φάση του ανέφερα όλους μου τους φόβους, δέχτηκε το ότι κατά καιρούς έκανε μαλακίες και μου ζήτησε να το σκεφτώ καλύτερα, γιατί «πραγματικά ενδιαφερόταν για εμένα».
Να σκεφτώ τι; Το ενδεχόμενο να είμαι με έναν γκόμενο που δεν έχει φράγκο να φάει, είναι χωμένος στα ναρκωτικά, με πλακώνει, όποτε θυμηθεί και πηδάει και άλλες (πιθανόν επί πληρωμής);
Για δυο μήνες χαθήκαμε. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο αραιά και που, αλλά ως εκεί. Ένα βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν αυτός. Με ένα γλυκύτατο ύφος (όταν ήταν στις καλές του, ήταν ζάχαρη), μου ζήτησε να βρεθούμε. Εγώ είχα ήδη κανονίσει με κοινούς μας γνωστούς, οπότε του είπα να έρθει να μας βρει. Να έχω και μια ασφάλεια.
Κατέφτασε με ιδιαίτερο κέφι και πολλή όρεξη για πλακίτσες. Μετά από κανά δυο ποτάκια, μου ζήτησε να βγούμε έξω να τα πούμε. «Επιτέλους», σκέφτηκα, «ήρθε η ώρα να μιλήσουμε σοβαρά». Να σας πω την αλήθεια, είχα καιρό να τον δω τόσο στα καλά του όσο εκείνο το βράδυ, οπότε ήλπιζα να είχε βάλει λίγο μυαλό.
Περπατούσαμε για λίγο στο δρόμο, όταν με τράβηξε στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, με κόλλησε στον τοίχο και ξεκούμπωσε το φερμουάρ του.
«Όχι εδώ, είσαι τρελός;»
«Από πότε μου έγινες κωλοσιάρα εσύ;»
«Πάμε να φύγουμε, σου λέω!»
Στάθηκε αδύνατο. Το μάτι του ήταν θολωμένο και τα χέρια του έσφιγγαν με δύναμη τη σάρκα μου. Τον χαϊδολόγησα για 5 λεπτά, προφασίστηκα ότι ήμουν αδιάθετη και τον παρακάλεσα να γυρίσουμε πίσω. «Θα ανησυχούν τα παιδιά», του είπα. Και έτσι επιστέψαμε στο μπαρ.
Είχα ξενερώσει τρελά. Άρχισα τα χασμουρητά, μπας και αποφάσιζαν και οι υπόλοιποι να ξεκουμπιστούμε. Αυτός κολλημένος πάνω μου, με το χέρι του περασμένο στη μέση μου, να κάνει σαφές ότι είμαι δική του γκόμενα.
Κάποια στιγμή το ένα φιλικό ζευγάρι, που είχε ψιλιαστεί ότι κάτι πήγαινε στραβά, σηκώθηκε για να φύγουμε μαζί. Στο δρόμο για το αυτοκίνητο, οι τέσσερις μας ανταμώσαμε δυο πιτσιρικάδες, ποτισμένους στο αλκοόλ. Ήταν δεν ήταν 17.
Όταν ο ένας είπε, «Κοίτα ρε συ, το ξανθό το μουνί, με τι μαλάκα κυκλοφορεί!», ήξερα ότι θα ξεκινούσε άγρια φάση επί της Τσιμισκή. Το ξανθό μουνί, όπως θα καταλάβατε, ήμουν εγώ και ο μαλάκας ο Λ.
Ο Λ. όρμησε με δύναμη πάνω τους και άρπαξε τον έναν από το τζάκετ.
«Για ποιον μίλησες έτσι, ρε πουστράκι;»
«Όπα, ρε φιλαράκι, χαλάρωσε, δεν έγινε και τίποτα», τρεκλίζοντας το έφηβο
«Έγινε, πώς δεν έγινε! Ξέρεις ποια είναι αυτή που αποκάλεσες μουνί;»
«…»
«Η γκόμενά μου είναι ρε! Και για την γκόμενά μου, σε σκοτώνω κιόλας εδώ επιτόπου»
Χαρές και πανηγύρια…. Καλέ τέτοιο άντρα θησαυρό είχα τόσο καιρό και δεν το είχα καταλάβει;
Και εκεί ξεκίνησε το τσίρκο. Μπροστά να τρέχουν οι πιτσιρικάδες, πίσω ο Λ., από πίσω ο άντρας του φιλικού ζευγαριού και από πίσω η γκόμενά του. Εγώ στεκόμουν στη γωνία, όπου και τους συναντήσαμε, με αναμμένο τσιγάρο, να τους κοιτάω.
Σε κάποια φάση ο Λ. άρπαξε έναν κάδο από ένα περίπτερο και τον πέταξε στα παιδιά, ο φίλος μας τον άρπαξε από τη μέση, η γκόμενά του φίλου ούρλιαξε «Κόψτε τις μαλακίες» και εγώ αποτελείωσα το χαρούμενο στιγμιότυπο με ένα ψύχραιμο, «Άντε, έχουμε να πάμε και στα σπίτια μας».
Στο αυτοκίνητο, ο Λ. ζήτησε συγγνώμη, οι άλλοι του εξήγησαν ότι συμπεριφέρθηκε σαν μαλάκας, χωρίς λόγο και εγώ δεν μιλούσα. Σε κάποιο σημείο, μάλιστα, ο Λ. είπε, «Τι φταίνε και αυτά βέβαια, αν η Αλίκη βγαίνει με την φούστα ως το μουνί της;»
Άλλαξα ταχύτητα με ψυχραιμία και άναψα ένα τσιγάρο. Πάτησα γκάζι και έφτασα στο σπίτι του σε χρόνο dt. «Μα δεν θα κοιμηθούμε μαζί;», ρώτησε. «Όχι γλυκέ μου… Έχω να ξυπνήσω νωρίς αύριο, να μακρύνω λίγο τις φούστες μου. Καλή νύχτα» και συνέχισα τη διαδρομή για το σπίτι των άλλων.
«Τι θες και μπλέκεις πάλι με αυτόν, ρε Αλίκη;», ρώτησε η Μένια, «Τόσα χρόνια τον ξέρω και είναι μαλάκας. Ο τύπος είναι κόκαλο, δεν το βλέπεις;»
Ωραία φίλη και αυτή. Πρώτα μου τον γνωρίζει, μετά κάνει την κουμπάρα μας και στο τέλος λέει, «Βρε δεν στο είπα; Ο τύπος αυτός..; Τζανκιό από τα πρώτα!»
Κάπως έτσι τελειώσαμε το μεταξύ μας στόρι. Να σας πω την ταπεινή αλήθεια, ακόμα που και που μιλάω μαζί του, όχι τίποτα άλλο, αλλά για να ξέρω… Ζει; Ή πέθανε σε κανένα σοκάκι;
Φυσικά, όσο και να με παρακαλάει, δεν έχουμε βρεθεί ποτέ… Αυτός είναι ικανός να μου μαυρίσει το μάτι με το που θα με ξαναδεί. «Μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε, Αλίκη! Άρπα μία τώρα, πουτάνα!» Σλιατς!!!
2 σχόλια
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
Ο εξαρτημένος γκόμενος είναι το χειρότερο μου. Γιατί κοντά στο εξαρτημένος κολλάει και το μαλάκας, κοντά στο μαλάκας κολλάει και το άει γαμήσου ρε μαλάκα.
Φιλενάδα -αν μου επιτρεπεις-,ρισκαρεις και αυτο μπορει να οδηγησει σε καταστασεις που δε φανταζεσαι… Η βια ειναι η κυρια αιτια θανατου για πολλα εκατομμυρια γυναικες και αυτο δεν ειναι αστειο. Ο τυπος ηταν ξεκαθαρος …βια, ουσιες, και πολλες μαλακιες.Εσυ ομως επαιξες με τη φωτια , και αν τελειωσε ολο αυτο φτηνα τη γλυτωσες.Απο οτι καταλαβα εισαι νεα, ωραια, εξυπνη και ξανθια με λιγα λογια στοχος! Αν δινεις χρονο στον καθε μαλακα θα δεις την επομενη δεκαετεια να παιζεις σ΄ενα εργο που στην επομενη δε θα θες και πολυ πολυ να θυμασαι. Ξερω, οι αντρες με πραγματικη ουσια και μπεσα ειναι λιγοι, αλλα αν και μεις δε δινουμε το στιγμα με ποιους και γιατι τοτε πως κι αυτοι θα γινουν καλυτεροι; Ασε που αν η φουστα φτανει στον αφαλο, μην περιμενεις απο τους αλλους να σε εκτιμουν για το χαρακτηρα σου και το μυαλο σου! Συγνωμη κιολας εγω τον a marx ηθελα να διαβασω και στο ψαξιμο διαβασα κατι λιγα απο σενα και σου γραφω εν βρασμο. Και κατι άλλο. Αν ο τυπος δεν ειναι ευγενικη ψυχη και αγωνιστης χεστονα μαλακας θαναι.
Νικολεττα και αν θες ετων 41